|
|
|
Sylwetka autora:
Antoni Worobiec urodził się wraz z Niepodległością - w wspaniałym roku
1918. Historia dała mu 20 lat pokoju i spokojnego rozwoju. Zaraz po
maturze
w 1936 roku wstąpił do Szkoły Podchorążych, podobnie jak większość jego
kolegów. W Iatach 1938/39, studiował geografię w Lwowskim Pedagogium.
We
wrześniu 1939 został zmobilizowany do 51 pp w Brzeżanach, miał 21 lat.
Pułkiem dowodził podpułkownik August Emil Fieldorf, późniejszy generał
AK "Nil", w latach 50 skazany przez komunistów na karę śmierci.
Kampania wrześniowa skończyła się dla niego po wkroczeniu Armii
Czerwonej.
Aresztowany uciekł z transportu. Czasy okupacji spędził w rodzinnej wsi
- Trościaniec Wielki. Od 1942 działała tam podziemna organizacja
wojskowa.
W jej szeregach znalazł się podchorąży Antoni Worobiec. W 1943 roku
został
dowódcą plutonu w kompanii samoobrony AK, która broniła polską ludność
wsi przed atakami nacjonalistów ukraińskich.
Latem 1945 roku osiedlił się, wraz z grupą trościanieckich rodaków,
w Kosieczynie koło Zbąszynka. Był nauczycielem, później kierownikiem
wiejskiej
szkoły. Po uzupełnieniu studiów wyższych przeniesiono go do Zielonej
Góry.
Uczył geografii w szkołach średnich Zasłynął jako znawca Środkowego
Nadodrza
oraz jako przewodnik terenowy i pilot wycieczek zagranicznych. Zaczął
opisywać
trasy wakacyjnych wędrówek młodzieży, teksty do przewodników i
poradników
metodycznych.
Jest autorem wielu opracowań regionalnych, w tym: "Panorama Turystyczna
Środkowego Nadodrza", "Ośrodków wypoczynkowych województwa
zielonogórskiego"
oraz "Przewodnika turystycznego po mieście i województwie "Zielona
Góra",
w języku polskim i niemieckim.
Napisał także cztery książki poświęcone swoim rodzinnym stronom na
Podolu. "Trościaniec Wielki - Wieś Ziemi Załozieckiej" (1999), "Nasz
kresowy dom nad Hukiem, Smolanką i Łopuszanką" (2000), "Zborów i Ziemia
Zborowska" (2004) i "Dzieje parafii i kościoła p.w. Najśw. Serca Jezusa
w Trościańcu Wielkim" (2006).
Zmarł 13 lutego 2008 w Warszawie.
Pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe.
|
|
|